Nowy aparat do ciągłego leczenia nerkozastępczego
Szpital Powiatowy Gajda – Med w Pułtusku pozyskał dzięki środkom Marszałka Samorządu Województwa Mazowieckiego nowy aparat do ciągłego leczenia nerkozastępczego. Dzięki urządzeniu pacjenci będą mogli skorzystać z wielu technik mających zastosowanie kliniczne, jak:
✅ ciągła żylno-żylna hemofiltracja, Continuous Veno‑Venous Hemofiltration – CVVH) – wykorzystuje głównie mechanizm konwekcji podczas usuwania toksyn mocznicowych wraz z cząsteczkami wody; zalecany w zaburzeniach elektrolitowych i kwasicy;
✅ ciągła żylno-żylna hemodializa, Continuous Veno‑Venous Hemodialysis – CVVHD) – dominującym mechanizmem jest dyfuzja, co sprawia, że filtrowane są głównie cząsteczki małej i średniej wielkości;
✅ ciągła żylno-żylna hemodiafiltracja Continuous Veno‑Venous HemoDiaFiltration – CVVHDF) – toksyny usuwane są na drodze zarówno konwekcji jak i dyfuzji; najbardziej efektywna i elastyczna metoda opierająca się na dyfuzji i konwekcji, z użyciem płynu zarówno dializacyjnego, jak i substytucyjnego; wskazaniami do zastosowania są ostre uszkodzenie nerek (AKI, Acute Kidney Injury) w przebiegu zespołu niewydolności wielonarządowej (MODS, Multiple Organ Dysfunction Syndrome), jak również sepsa czy zatrucia egzogenne;
✅ ciągła powolna żylno‑żylna ultrafiltracja (Slow Continuous Ultrafiltration – SCUF) – celem jest uniknięcie lub leczenie przeciążenia płynami, gdy usuwanie produktów przemiany materii lub korekta pH nie są konieczne, metoda nie wymaga płynu substytucyjnego i dializacyjnego;
✅ terapeutyczna wymiana osocza (TPE), polega na odseparowaniu elementów morfotycznych krwi i usunięciu osocza z jego roztworem koloidów.
👆 Ciągłe terapie nerkozastępcze (CRRT, continuous renal replacement therapy) są stosowane w leczeniu pacjentów z niewydolnością nerek, z towarzyszącymi ostrymi zaburzeniami metabolicznymi i wodno-elektrolitowymi, szczególnie u pacjentów niestabilnych hemodynamicznie.
Obecnie stanowią podstawową formę terapii nerkozastępczej na oddziałach intensywnej terapii.
👆 Najczęstsze sytuacje, w których wybiera się techniki ciągłe to: stany przebiegające z niestabilnością hemodynamiczną, sepsa i wstrząs septyczny, oraz stany z podwyższonym ciśnieniem śródczaszkowym i zagrożeniem obrzękiem mózgu (marskość wątroby).
